| تبليغات | X |
|
نجوای زن با مرد در هبوط با تو، همه رنگهای این سرزمین را آشنا می بینم باتو، همه رنگهای این سرزمین مرا نوازش می کنند باتو،آهوان این صحرا دوستان همبازی من اند باتو،کوهها حامیان وفادارخاندان من اند باتو، زمین گاهواره ای است که مرا در آغوش خود می خواباند ابر حریری است که برگاهواره من کشیده اند وطناب گاهواره ام را مادرم که درپس این کوهها همسایه ما است دردست خویش دارد. باتو، دریا با من مهربانی می کند باتو، پرندگان این سرزمین خواهران شیرین زبان من اند باتو، سپیده هر صبح برگونه ام بوسه می زند باتو، نسیم هرلحظه گیسوانم را شانه می کند باتو، من با بهارمی رویم باتو، من در عطر یاس ها پخش می شوم با تو ، من در شیره هر نبات می جوشم باتو، من درهر شکوفه می شکفم باتو، من در طلوع لبخند می زنم در هر تندر فریاد شوق می کشم درحلقوم مرغان عاشق می خوانم در غلغل چشمه ها می خندم در نای جویباران زمزمه می کنم باتو، من در روح طبیعت پنهانم در رگ جاریم باتو، من بودن را ،زندگی را ، شوق را ،عشق را،زیبای را مهربانی پاک خداوندی را می نوشم با تو ، من در خلوت این صحرا، در غربت این سرزمین در سکوت این آسمان،در تنهایی این بی کسی غرقه فریاد و خروش و جمعیتم، درختان برادر من اند و پرندگان خواهران من اند و گلها کودکان من اند و اندام هرصخره مردی از خویشان من است و نسیمهاقاصدان بشارت گوی من اند و«بوی باران بوی پونه، بوی خاک، بوی شاخه های شسته، باران خورده، پاک»: همه خوشترین یادهای من ، شیرین ترین یا دگارهای من اند.
+ نوشته شده در جمعه هجدهم فروردین 1385ساعت 2 توسط آزاده
|
|
درباره وبلاگ 
|
 |  |
 |
 |
تربیت مربی کرج وبارش برف
